W odległości 8 km na zachód od Żnina, na trasie Żnin – Wągrowiec leży wieś Słębowo, które wielokrotnie zmieniało swoja nazwę. Znane było jako Slambowo, Szlamowo, Slebowa oraz Slembowo.

Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1452 roku. Katalog zabytków sztuki w Polsce podaje, że w 1577 roku Słębowo należało w jednej części do Jędrzejowy, zaś w drugiej do Leśniewskiego. Regestra podatkowe pochodzące z lat 1618, 1620 wskazują na fakt, że w okresie tym istniały tu trzy działy tej majętności: Trzcińskiego, Michała oraz Mierzawskiej. Około 1795 roku cała wieś była własnością Ludwika Trzcińskiego, zaś w końcu XIX wieku wraz z pobliskim Świerczowem należała do Jana Moszczyńskiego. Ostatnim właścicielem przedwojennym tych dóbr był Bolesław Kozłowski, który zginął w powstaniu warszawskim.

Po 1945 roku ziemie tego majątku zostały rozparcelowane i znalazły się w rękach indywidualnych gospodarzy. Użytkownikiem zespołu dworsko – parkowego jest od wielu lat miejscowa szkoła podstawowa, która troskliwą opieką otoczyła tę zabytkową część wsi.

Zbliżając się do Słębowa uwagę naszą zwróci na siebie z daleka widoczne skupisko wysokiej zieleni, w którą wtopiony jest późnoklascystyczny, piętrowy dwór pochodzący z XIX wieku. Choć w czasie przeprowadzonych prac remontowych utracił on wiele swych cech stylowych, nadal uważany jest za godna uwagi budowlę wiejską, której urodę podkreślają widoczne ryzality, a raczej skrzydła znajdujące się po obu bokach budowli. Wyższą, środkową część dworu wieńczy trójkątny szczyt. Do dworu doprowadzi nas droga poprowadzona dwoma monumentalnymi, betonowymi słupami, będącymi pozostałością po dawnej, reprezentacyjnej bramie. Od strony południowej do dworu wiedzie droga przez mostek, przerzucony przez przewężenie stawu śródparkowego.

Główna część XIX wiecznego parku o powierzchni 5 ha, ciapie się na północ od dworu. Cenny drzewostan tej enklawy zieleni, to głównie gatunki zarówno krajowego jaki i obcego pochodzenia. Spotkamy tu rozłożysty dąb szypułkowy, dąb burgundzki, dąb kaukaski, dwa monumentalne jesiony wyniosłe, klon srebrzysty, reliktowy miłorząb dwuklapowy oraz iglicznię trójcieniową wyróżniającą się egzotycznym, delikatnym pokrojem.