Wieś ta, o której pierwsza wzmianka pochodzi z 1681 r., położona jest w odległości 5 km od trasy Kcynia – Szubin, na południowy wschód od Kcyni.

Wiadomo również, że w 1477 roku właścicielem chraplewskiej majętności był Adam z Mielżyna Złotnicki, zaś w końcu XIX wieku – hrabia Ponikowski i jego spadkobiercy.

W II połowie XIX wieku wybudowano tu pałac w stylu klasycystycznym, który w XX wieku powiększono o część wschodnią i przekształcono w duchu eklektycznym. Północno – zachodnią elewację akcentowały pilastry, zaś północno – wschodnią zdobił portyk wsparty na pięciu kolumnach.

Po dziś dzień zachował się pałacyk, który po rozbudowie zwiększył swoje rozmiary, ale stracił wiele cech stylowych. Od szosy do pałacu prowadzi zachowana główna aleja parkowa, okalająca od strony wschodniej i północnej staw, którego naturalnym obramowaniem są dorodne kasztanowce białe i lipy drobnolistne, przeglądające się w porośniętej rzęsą wodzie. Efektownym tłem dla opisywanego pałacu jest otaczający go 7,5 hektarowy park z zachowanymi, romantycznymi drogami parkowymi. Północną część tej enklawy zieleni zajmuje staw o powierzchni 0,04 ha, obrzeżony różnogatunkowym szpalerem drzew. Wzdłuż północnego brzegu stawu przebiega alejka starych lip drobnolistnych.

Wschodnią granice parku zamyka pas zadrzewień, z dominacją jesionów wyniosłych, lip drobnolistnych, wiązów polnych oraz kasztanowców białych. Spacerując parkowymi alejkami spotykamy tu wiele starych okazów drzew mających wymiary prawie pomnikowe. Z pewnością zwróci na siebie naszą uwagę dąb szypułkowy o obwodzie w pierśnicy 200 cm, zaszyty w ciemnej parkowej gęstwinie, dorodne jesiony wyniosłe odporne na działanie nawet najsilniejszych wiatrów, wiekowe lipy drobnolistne nasycające park swoim niepowtarzalnym zapachem, ciepłolubne klony polne zwane „paklonami”, czy też kasztanowce białe o dekoracyjnych koronach, uważane za najpiękniejsze drzewa liściaste Europy Środkowej.

Spokojną, zieloną gęstwinę parku tworzą również krzewy, wśród których najliczniej występuje: bez czarny zwany często „bzem lekarskim” z uwagi na jego właściwości lecznicze, europejskie bzy lilaki o subtelnych barwach bujnych kwiatostanów oraz jaśminowce wonne o kremowo – białych kwiatach zebranych w sztywnych, wonnych gronach.

Rzadziej występującymi tu gatunkami są wierzby białe, głównie płaczące, graby pospolite o gęstych, sklepionych koronach, brzozy brodawkowe oraz platany klonolistne.