Kierując się z Kcynii w kierunku północno – zachodnim łatwo znajdziemy wieś Chwaliszewo. To dziewiętnastowieczne dominium należało niegdyś do rodziny Szulczewskich.

W końcu XIX wieku wzniesiono tu dwór, który w 1912 roku przebudowany, uzyskał bardziej reprezentacyjny, okazały wygląd, dzięki portykowi kolumnowemu. Wysunięty przed fasadę i poprzedzony okazałymi schodami prowadzącymi na wysoki parter, dodaje budowli niepowtarzalnego uroku. Główny, parterowy korpus uzupełniają z boków piętrowe ryzality, a raczej skrzydła, które jeszcze bardziej podkreślają monumentalność czterech kolumn jońskich podtrzymujących trójkątny fronton.

Dobra chwaliszewskie w rękach rodu Szulczeswkich przetrwały Az do 1939 roku. Ostatnim dziedzicem tej majętności był Michał Szulczewski – uczestnik powstania wielkopolskiego, a jednocześnie poseł na Sejm, rozstrzelany przez Niemców w 1939 roku. W 1945 roku posiadłość ta stała się własnością Skarbu Państwa Polskiego, zaś użytkownikiem Państwowe Gospodarstwo Rolne. Obecnie ten okazały budynek dworski malowniczo położony i otoczony sześciohektarowym parkiem stoi pusty i czeka w milczeniu na swe przeznaczenie. Nadal towarzyszą mu rosnące wokół drzewa, głównie pomnikowy żywotnik olbrzymi, rzucający długi, głęboki cień na porastające chwastami frontowe schody.

Zachowane alejki parkowe, czynne źródło śródparkowe, które przez wiele lat zaopatrywało mieszkańców pałacu w świeżą i zdrową wodę, ciekawe usytuowanie parku, a przede wszystkim cenny starodrzew potęgujący przyrodniczą wartość tego zielonego bogactwa wpłynęły na to, że opisywany park przypałacowy znalazł się w spisie zabytkowych parków w Polsce.

Wśród parkowej wysokiej zieleni oprócz wspomnianego pomnikowego żywotnika olbrzymiego na szczególną uwagę zasługują dorodne klony zwyczajne, cypryski z amerykańskim rodowodem, długowieczne lipy drobnolistne, czy też kasztanowce białe o malowniczych koronach.