Na zachód od szosy Bydgoszcz – Żnin, w odległości 6 km na północ od Żnina napotykamy malowniczo położoną pałucką wieś Dobrylewo. Jak podaje „Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich”, w II połowie XIX wieku istniało tu, nad rzeką Gąsawką i Jeziorem Dobrylewskim dominium. Nieco później dobrylewski folwark zwano Laurenzhof.

Ostatnim dziedzicem majętności był Stanisław Maciejewski. Do zespołu dworsko-parkowego w Dobrylewie doprowadzi nas aleja kasztanowa. Dwór pochodzący z XIX wieku po wielu „przeróbkach” remontowych nie zachował cech stylowych i obecnie pełni funkcje mieszkalne.

Po drugiej stronie drogi dojazdowej, naprzeciw budynku dworskiego znajduje się zespół budynków gospodarczych wraz z obszernym podwórzem dawnego folwarku. Wjazdu na ten teren strzegą dwie rozłożyste lipy drobnolistne, ocieniające dworską figurę.

Z tyłu dworu rozciąga się park krajobrazowy zajmujący powierzchnię 3,83 ha, pochodzący również z XIX wieku, ujety w rejestrze zabytkowych parków w Polsce. Wprawdzie długoletnie zaniedbania, spowodowały, że dawne ścieżki komunikacyjne oraz wnętrza parkowe porastają pokrzywy, a rozrastające się samosiewy głównie drzew liściastych uniemożliwiają swobodne poruszanie się po nieuczęszczanym obecnie parku.

Od dworu pochyłą drogą prowadzącą wśród zdziczałej zieleni parkowego podszycia z łatwością dojdziemy do śródparkowego stawu. Zasila go woda z pobliskiego Jeziora Dobrylewskiego, którego urodę podkreśla zadrzewiona wyspa, na której wierzchołki drzew skąpane w słońcu południa wyraźnie odcinają się na tle błękitu pogodnego nieba.

Przez dziesiątki lat przetrwały tu liczne okazy starodrzewia, który najliczniej reprezentowany jest przez olchy czarne przeglądające się w parkowym stawie, malowniczo położone majestatyczne jesiony wyniosłe, czy też klony pospolite i klony jawory tworzące bajkową krainę prześwietlaną słońcem.

Zdumiewającą kolekcję starych drzew wzbogacają okazy pomnikowe, które zwiększają wartość przyrodniczą parku. Do tej grupy roślin zaliczyć możemy dwie żywotne lipy drobnolistne zdobione pięknymi koronami osadzonymi na silnych pniach o obwodzie 350 cm i 290 cm, trzy topole czarne o obwodach 630 cm, 520 cm i 420 cm, rzucające wokół siebie chłodny, głęboki cień, czy też fotogeniczny jesion wyniosły o obwodzie 380 cm.