Pierwsza wzmianka o tej wsi pochodzi z 1235 roku. W XIII wieku była to własność Dryjów – Sobiejuchów, w XVI wieku – Dołęgów, zaś w poowie XIX wieku dominium to obejmujące 2520 mórg gruntu należało do właściciela Eustachego Rogalińskiego.

We wsi tej zlokalizowanej przy trakcie Żnin – Kcynia, w odległości 11 km na północny zachód od Żnina, znajduje się zespół pałacowo – dworski, do którego doprowadzi nas aleja dojazdowa, jednostronnie obsadzona topolami. Tu na niewielkim wzniesieniu w 1870 roku wybudowano dla ówczesnego właściciela E. Rogalińskiego, piętrowy, neogotycki pałac, z kwadratową czterokondygnacyjną wieżą w północno – zachodnim narożu. Frontową stronę budowli zdobi ryzalit z kolumnowym portykiem, zaś ściany i wieżę zwieńcza attyka. Ta regularna i symetryczna budowla nawiązuje do form występujących w późnym gotyku angielskim, jednak zastosowanie elementów eklektycznych wskazuje na to, że twórcą tego pałacu był mniej znany architekt prowincjonalny. Na osi frontu znajduje się staw oraz park krajobrazowy o powierzchni 1,77 ha, założony w końcu XIX wieku. Wschodnie obrzeże skarpy zasiedliły dwa wiązy szypułkowe o obwodach w pierśnicy 273 i 327 cm spoglądające na obecnie pusty, niszczejący pałac. Pomnikowe wymiary posiada również wierzba biała rosnąca w towarzystwie innych starych drzew nad stawem porośniętych rzęsą, do którego od pałacu prowadzą schody.

Wśród kilkuset drzew parkowych w zachowanym drzewostanie na szczególna uwagę zasługuje aleja kasztanowców białych łącząca się z aleją jesionowo – kasztanowcowi, wyznaczającą granicę zachodnią parku oraz śródparkowy akwen z wyspą stanowiący interesujący fragment tej tajemniczej oazy ciszy i spokoju.

O wartościach przyrodniczych przypomina na również szpaler jesionowy ciągnący się w pobliżu granicy wschodniej parku oraz liczne dorodne drzewa.

Do ciekawszych gatunków opisywanej zabytkowej oazy zielni możemy zaliczyć rosnące tu azjatyckie śliwy wiśniowe, kanadyjskie jesiony pensylwańskie i śnieguliczki białe, czy też amerykańskie platany zachodnie.