W pobliżu szosy Inowrocław – Pakość, na południowy wschód od Pakości znajduje się wieś o bogatej historii – Kościelec Kujawski. Już w 1297 roku miejscowość ta była kilkakrotnie wzmiankowana jako „Lapidea Ecclesia”, później zaś jako „Koszcziol”.

Przez krótki okres czasu Kościelec był również miastem, bowiem w 1442 roku Władysław Warneńczyk wyraził zgodę na nadanie tej wsi prawa miejskiego, magdeburskiego. Jednak wskutek słabego tempa rozwoju, w okresie przedrozbiorowym miejscowość ta utraciła prawa miejskie. W ciągu XV – XVII wieku stanowiły własność Łączyńskich, zaś przed wybuchem II wojny światowej – Ponimirskich. Po zakończeniu wojny majątek przejął Skarb Państwa Polskiego.

Na południowy wschód od centralnej części wsi znajduje się zespół pałacowo – parkowy wraz z folwarkiem. Piętrowy, późnoklasycystyczny pałac został wybudowany na wyraźnym wzniesieniu w 1849 roku, dla ówczesnych właścicieli Dąbskich.

Fasadę tego zabytkowego budynku zdobią ryzality zwieńczone attykami. Ryzalit środkowy akcentują w przyziemiu pilastry, zaś na piętrze przyciąga nasz wzrok otwarty portyk utworzony z dwóch par kolumn jońskich. Ciekawym motywem dekoracyjnym są również gzymsy kordonowe, znajdujące się między kondygnacjami.

Obok bramy wjazdowej usytuowana jest figura świętego Wawrzyńca pochodząca z I połowy XIX wieku, w kształcie cylindrycznego postumentu osadzonego na czworobocznym cokole.

W pobliżu znajduje się również zabytkowy kościół katolicki wybudowany z stylu dominikańskim, który połączony jest z pałacem za pomocą zniszczonego obecnie podziemnego tunelu.

W budynku pałacowym, który w czasie kilkakrotnie przeprowadzonych remontach utracił wiele cech stylowych znajdują się mieszkania, biblioteka, przedszkole oraz Zespół Szkół Centrum Kształcenia Rolniczego.

W otoczeniu pałacu, zdobionego od frontu gazonem z fontanną, rozciąga się park krajobrazowy o powierzchni 8 ha, bezpośrednio graniczący z przykościelnym cmentarzem. W obrębie parku znajdują się również XIX wieczne spichlerze folwarczne.

Właściwy park ciągnie się na południowy wschód od pałacu. Tam tez znajduje się stawek z dochodzącym rowem, który otaczają dorodne jesiony wyniosłe, olchy czarne, topole drżące zwane osikami oraz klony ze wspaniałymi aureolami swych gęstych koron. Spotykamy tu również surmie zwyczajną zwaną również katalpą, wytwarzającą storczykowe kwiaty oraz duże liście o nieprzyjemnym zapachu, czy tez świerki kłujące wywodzące się z Gór Skalistych Ameryki północnej. Najliczniej reprezentowane SA wiązy pospolite, lipy drobnolistne, klony pospolite, robinie akacjowe, a z iglaków świerki pospolite. Rzadziej występują kasztanowce białe, dęby szypułkowe, klony jesionolistne, sosny – limby oraz topole białe.