Pierwsza wzmianka o tej wsi leżącej na trasie Barcin – Piechcin, w odległości 4 km od Barcina pochodzi z XV wieku, kiedy Władysław Jagiełło wydał przywilej lokacyjny dla Wierzbęty z rodu Łodzia. W XV i XVI wieku dobra te należały do Krotowskich i Niewieskich, zaś w latach 1570 – 1685 do Rozdrażewskich. Wśród dalszych właścicieli dóbr wymienianych jest między innymi Franciszek Gałecki, Gadomski, de Paulitz, Husarzewski von Górny, niemieccy książęta Thurn i Taxi oraz Brzescy.

W latach 1692 – 1700 został wybudowany tu dla Fr. Gałeckiego piętrowy dwór, który usytuowany miedzy ogrodem włoskim a dziedzińcem stanowił najważniejszą część założenia. W 1725 roku wskutek nieostrożności kucharzy dwór ten spłonął i na jego miejscu wybudowano dla Józefa Potockiego nowy piętrowy budynek z ryzalitem ujętym w pilastry. Rozbudowano wówczas również otoczenie. Wzniesiono oranżerie i figarnie, fasady dworu ozdobiono rzeźbami, także bramy zyskały dekoracje rzeźbiarską.

W otoczeniu dworu zachował się do czasów obecnych również zabytkowy park o powierzchni 4,1 ha. Parkowy drzewostan to głównie dęby szypułkowe, jesiony wyniosłe, klony zwyczajne, olchy czarne rosnące wzdłuż kanału melioracyjnego, graby pospolite tworzące aleję wzdłuż parkowego stawu, robinie akacjowe rosnące szpalerem czy tez topole białe w formie „zielonych altan”.

Spośród rosnących tu drzew na szczególną uwagę zasługuje egzotyczna iglicznia trójcieniowa, robinia akacjowa czy też czterodniowy klon zwyczajny.