Pierwsza wzmianka o tej wsi leżącej w odległości 4 km na zachód od Szubina pochodzi z 1213 roku i dotyczy darowania dóbr pińskich cystersom łękneńskim przez Władysława Odonicza. Na długiej liście późniejszych właścicieli tej majętności wymieniany jest między innymi: Sędziwoj Pałuka z Szubina – podkomorzy poznański (1371). Mikołaj Trzebiński (1561), Adam Kurnatowski (1685), Jan Chrząstowski (1695), Władysław Chwiałkowski (1717), zaś w 1793 roku – Stanisław Mycielski (generał wojsk koronnych).

W końcu XIX wieku ówcześni dziedzice – Mycielscy zmuszeni zostali do sprzedania swoich dóbr Niemcowi Kiehnowi, który z kolei odsprzedał je spekulującej spółce Krohnhein – Kaliski. W 1920 roku dobra te nabyli Załuccy, którzy gospodarzyli tu do 1939 roku. Po II wojnie światowej Pińsko weszło w skład Kombinatu PGR Chwaliszewo.

W Pińsku do dziś zachował się jeden z najpiękniejszych w okolicy zespołów pałacowo – parkowych, do którego prowadzą nas dobrze zachowane stare aleje kasztanowców i lip. Przy południowo – wschodniej granicy założenia znajdują się parterowy pałac z pięterkiem w poddaszu, który wybudowany został w połowie XIX wieku w stylu późnoklasycystycznym przez ówczesnych właścicieli – Mycielskich. Niegdyś okna tej budowli zdobiły profilowane opaski, naczółki ryzalitu frontowego wieńczyła postać mężczyzny z psem u nogi, zaś balkon z ozdobną balustradą wspierały cztery drewniane, profilowane kroksztyny. Ozdobę dachu stanowiły lukarny, znajdujące się po jego obu stronach.

W otoczeniu pałacu rozciąga się zabytkowy park o powierzchni 9,3 ha, założony również w połowie XIX wieku. Przed elewacją frontową pałacu znajduje się niewielki fragment zadrzewienia, bowiem zasadnicza część rozciąga się w kierunku północno – zachodnim. Parkowy układ wodny to przede wszystkim staw znajdujący się w centralnej części parku, które przewężając utworzyły dwie odnogi. Te z kolei odcięły romantyczne wyspy, na które niegdyś prowadziły ozdobne mostki umiejętnie wkomponowane w pięciu nawodnionych częściach parku.

Atrakcją wśród urozmaiconego drzewostanu są niewątpliwie okazy o nieprzeciętnych rozmiarach. Takie właśnie posiada dąb błotny, sosna wejmutka, daglezja zielona. Oprócz starych drzew, napotkamy również młodszy drzewostan. Wśród nich lipy, dęby, graby i buki.

Mając na uwadze wartości przyrodniczo – krajobrazowe opisywanej enklawy zieleni, w latach 1983 – 1986 przeprowadzono tu prace rewaloryzacyjne, które miały na celu przywrócenie walorów architektonicznych temu zabytkowemu parkowi. Odtworzono istniejący tu parkowy system wodny, odbudowano mostki i przyczółki.