Pierwsza wzmianka o Pniewach jako własności arcybiskupa gnieźnieńskiego zawarta jest w bulli papieskiej Innocentego II z roku 1136. własność ta została potwierdzona w 1357 roku przywilejem Kazimierza Wielkiego. W XVIII wieku wieś ta stanowiła własność papieską. Wśród późniejszych właścicieli Pniew, leżący w odległości 6 km na północ od Chomiąży Szlacheckiej, wymieniany jest między innymi Leon Sihendel (1870), Josep von Schoeler (1877), Tucho.łka (1909) oraz Bolesław Karski (1910-1939). Po II wojnie światowej dobra te stały się własnością Skarbu Państwa Polskiego, zaś od 1990r., Urzędu Gminy w Gąsawie.

Ówczesne założenie dworsko – parkowe usytuowane po północno-zachodniej stronie Jeziora Pniewskiego składało się z części dworsko – parkowej z zabudowy folwarcznej oraz czworaków. Centralnym punktem kompozycji przestrzennej tego założenia był dwór który nie zachował się do czasów obecnych. Zachodnią część założenia zajmował park o powierzchni 3,3 ha, utworzony w połowie XI wieku na bazie istniejącego tu drzewostanu naturalnego. Przydworską część parku od sadu i lasu oddzielał rów.

Analizując ukształtowanie terenu oraz zachowany drzewostan, możemy wnioskować że park dzielił się na dwie zasadnicze części: naturalistyczną i stylizowaną.

Po II wojnie światowej ta dworska enklawa uległa stopniowej dewastacji. Zachowany drzewostan skupia się głównie na obrzeżach dawnej polany widokowej. Wśród różnogatunkowych drzew liściastych dominują przede wszystkim jesiony wyniosłe, klony jawory i klony jesionolistne, dęby, lipy, topole i wiązy. Mniejszy jest udział iglaków tworzących parkową zieleń, które reprezentowane są przez daglezje, modrzewie, sosny wejmutki oraz jodły i cypryski.

W okresie powojennym w opisywanym parku zaszło wiele nieodwracalnych zmian. Nie tylko zmienił się drzewostan ale zatarciu uległa przede wszystkim pierwotna kompozycja tego przyrodniczego obiektu, a budowa drogi do Żnina odcięła całkowicie park od pobliskiego jeziora.

Obecnie kiedy ta enklawa stała się własnością prywatną, rozpoczął się dla tego obiektu proces odnowy. Czyste, zadbane polany, zielone kobierce rozesłane pomiędzy drzewami, tworzą godny uwagi akcent przestrzenny Pniew.