I wzmianka o tej wsi leżącej na trasie Margonin – Gołańcz, w odległości 7,5 km na zachód od Kcyni pochodzi z 1523 roku i dotyczy składania plebanowi z Ponigrodu dziesięciny łanowej.

Do 1622 roku wieś ta należała do Grodzkich, potem do Jana Smoguleckiego, Chryzostoma Jezuickiego (1720), Michała Kalkszteina (1771), Stanisława Brodzkiego i Wojciecha Rudzkiego (1793), Teodora Dembińskiego (1832), rodziny Mayerów (1863), Wolszlegierów, Landgrafów (1905 – 1945), zaś od 1946 do Skarbu Państwa.

W latach 1870- 1871 wzniesiono tu dla ówczesnego właściciela wsi Adolfa Mayera pałac w stylu pobderlińskiej willi, według projektu Kazimierza Stabrowskiego. Eklektyczną piętrową budowlę tworzy prostokątny korpus główny, boczne przybudówki oraz cztero- kondygnacyjna wieża widokowa z potrójnymi arkadami na najwyższej kondygnacji.

Elewacje ogrodu zdobi taras z kamiennymi kolumnami jońskimi. Niegdyś w pobliżu pałacu istniał drewniany, stary dwór. Do pałacu prowadzi droga od trasy Kcynia – Margonin, która się rozdziela. Jedno odgałęzienie dochodzi do zabudowań folwarcznych, zaś drugie do pałacu. Z podjazdem łączą się drogi prowadzące w głąb parku oraz wokół budowli. Park pałacowy o powierzchni 9,4 ha, posiada wiele wnętrz zróżnicowanych pod względem walorów dendrologicznych. Najstarszy i najcenniejszy drzewostan skupiony jest w pobliżu pałacu oraz na obrzeżach polan znajdujących się przed frontową oraz ogrodową elewacją.

Atrakcję parkową tworzy system wodny biegnący przez całe założenie z północy na południe, łączący całą kompozycję tej enklawy zieleni w jedną całość. System ten tworzą trzy stawy połączone ze sobą ciągiem otwartych rowów.

Spośród kilkuset rosnących tu drzew najliczniej reprezentowane są jesiony wyniosłe, lipy drobnolistne oraz dęby szypułkowe, rzadziej zaś występują buki, wierzby i klony.